Pompei en Plinius

Beste vrienden en volgers,

De geschiedschrijver Plinius was ten tijde van de uitbarsting van de Vesuvius die de stad Pompei AD 79 verwoestte, zelf aanwezig in het rampgebied. Vanaf een Romeinse vloot versloeg hij het verloop van het geweldadige natuurverschijnsel. Spannend leesvoer voor de jonge gymnasiast die ik was.

Niet heel moeilijk Latijn, en een aangrijpend verhaal. Het regende stukken puimsteen, en er was grote onzekerheid over het lot van de bewoners op de hellingen van de vulkaan. Later bleek dat Pompei was bedolven onder een metersdikke laag as en de bewoners in een oogwenk waren gedood door een orkaan van vuil en superheet gas, dat langs de hellingen omlaag sproeide. De oom (ook Plinius) bleef helaas in de kwalijke dampen. Het verhaal is me altijd bijgebleven.

Vandaar dat we vandaag met hooggespannen verwachtingen aantreden in de lange rij gegadigden voor het ticketkantoor van de Scavi Pompei. Gelukkig hebben we onze stoere Australie hoeden bij ons tegen de zonnesteek. Het is pril-april, maar de zon steekt als een horde muggen. In augustus moet je hier niet zijn.

We kunnen ons voorstellen dat Pompei een geliefd verblijf was voor rijke Romeinen. De stad ligt prachtig, omringd door bergen, en de zee is vlakbij. Omdat het einde zo snel kwam voor Pompei, is er bij de verschillende opgravingen erg veel moois teruggevonden. Kapitale villa’s met prachtige aangelegde binnentuinen en atriums met mozaiken en daarachter kamers met mooie fresco’s. Tavernes voorzien van marmeren toonbanken met grote ingebouwde aardewerken vaten voor het voedsel, luxe en minder luxe badhuizen, en een majestueus Forum. Dat is verluchtigd met grote dramatische moderne kunstwerken, gebaseerd op de antieke stijl en het past wonderwel bij de gebroken zuilen en halve huizen.. Laat dat maar aan de Italianen over.    

Verder zijn er nog drie theaters, een grote en een kleine en een amphi, waar heel Pompei een plekje kon vinden. 
Aangrijpend zijn de gipsen afgietsels van de mensen die indertijd in een oogwenk aan hun einde kwamen, vaak nog half overeind. Ze werden onmiddellijk bedolven onder de vallende aslagen, en hun lichamen lieten daar holten achter.

Tegenwoordig trekt Pompei dagelijks meer bezoekers dan er indertijd bewoners waren, dus het straatbeeld is erg levendig. Maar in de oudheid liepen er natuurlijk beduidend minder Chinezen rond dan nu. En de snacks komen niet meer uit de aardewerken vaten, maar uit plastic zakjes. Oversteken gaat nog op de oude manier, via stapstenen. De passerende ossekarren hadden voldoende bodemvrijheid om er geen hinder van te ondervinden. Vooral de kinderen vinden deze stapstenen veel leuker dan zebrapaden.

Op gezette plekken aan de rand van Pompei vinden we wijngaarden met de druivenrassen die in de oudheid in zwang waren. Nog steeds is er qua wijn in Italie weinig eenheidsworst. Zo is de Vecchio Equa van vanavond bij het eten strogeel, en heeft ook qua smaak iets van fris stro. En kost een drol.   

Vanavond vinden we paaseitjes op ons kussen. Bella Italia.